دانش کافی نیست. باید بخواهیم. تمایل کافی نیست، باید عمل کنیم.

گوته

هدف از مدل اجرایی، بیان نحوه ارائه سخنرانی می‌باشد که آن‌هم مانند مدل ذهنی دارای مراحل مختلفی می‌باشد.

این جمله بسیار با ارزش را نباید هرگز فراموش کرد که :

روح سخنران بر روی سن بزرگ می‌شود و اوج می‌گیرد.

سخنران خوب کسی است که آرزو دارد شنونده همانی را احساس کند که او حس می‌کند، با نقطه‌نظر او موافق باشد و درست همان‌طور فکر کند که او می‌اندیشد و از تجربیات و صحبت‌هایی که می‌کندبه‌اندازه خود او احساس شادمانی وآرامش کند. سخنران خوب شنونده را محور قرار می‌دهد و از خودمحوری پرهیز می‌کند او می‌داندکه موفقیت و شکست سخنرانی‌اش در ذهن و دل شنونده تعیین می‌شود و ارتباطی به او ندارد.

 

هنر ارتباط طلایی با مخاطبان

پانزده درصد از موفقیت اولیه‌ی شما ناشی از مهارت و دانش شماست و هشتادوپنج درصد آن ناشی از توانایی ارتباط با دیگران و ایجاد حس اعتماد و احترام می‌باشد.

 نیکلاس بوتمن  Nicholas Boothman

 

سخنران باید به‌گونه‌ای سخنرانی کند که شنوندگان تصور کنند که این سخنرانی برای شخص آن‌ها تدارک دیده‌شده است!

ارتباط موفق به این مربوط می‌شود که سخنران کاری کند که مخاطبان خود را بخشی از سخنرانی بدانند و با مخاطبان احساس نزدیکی کند.

در حین اجرای سخنرانی سعی نمائید تا مطالب مهم زیر را به یاد داشته باشید:

۱- ازپوسته خودآگاهتان بیرون بیایید:

یک سخنران باید بفهمد که، اگر خوش روحیه و خوش‌خلق باشد دنیا هم با او با ملاطفت رفتار می‌کند.

حقیقتی وجود دارد و آن اینکه در  مقابل مخاطب، طبیعی صحبت کردن ساده نیست.یک سخنران باید بتواند موانع ذهنی قبلی را از وجود خود پاک کند و سعی کند به‌صورت طبیعی صحبت کند؛مانند بازیگر تئاتر که بدون کمترین قیدوبندی بازی می‌کند و احساسات  پنهان خود را نمایش می‌دهد. در حین تمرینات سخنرانی با دوستان خود، سعی کنید به‌صورت راحت صحبت کنید.

۲- درباره علائق مخاطبان خود حرف بزنید.

مخاطبان از شنیدن چیزهایی خوششان می‌آید که به آن‌ها علاقه داشته باشند و مسئله آن‌ها باشد. شنیدن این چیزها، ارتباط خوب را با مخاطبان تضمین می‌کند.سخنان خود را با علائق و نیازهای مخاطبان خود و حال و هوای آن‌ها تصویری کند. سخنرانانی که نمی‌توانند این کار را انجام دهند با مخاطبانی روبرو می‌شوند که سرجایشان وول می‌خورند و از کسالت خمیازه می‌کشند و مدام به ساعتشان و در خروجی نگاه می‌کنند!

مثلاً اگر قرار است در شهر جدیدی سخنرانی داشته باشید قبل از سفر به آنجا اطلاعاتی از آن شهر و پیشینه آن بهدست آورید که بتوانید در سخنرانی از آن استفاده کنید.به‌طور نمونه بگویید که، متوجه شدید که در طول سالیان سال مردم این شهر برای آبادانی و پیشرفت شهر و کشور خود از تلاش دست برنداشته‌اند.

مردم معمولاً به دنبال این  هستند که سخنران درمورد مشکلات آن‌ها و راه‌حل‌های او برای مشکلات صحبت کنند. مثلاً به مردم بگویید که امروز آمده‌ام تا در مورد نحوه پس‌انداز درست و سرمایه‌گذاری در این دوران خاص صحبت کنم. مطمئن باشیدکه کاملاً به شما توجه خواهند کرد.

 

۳-صمیمانه و صادقانه قدردانی کنید.

بهخاطر کارهایی که مخاطبان انجام می‌دهند از آن‌ها تشکر کرده و صمیمانه و صادقانه قدردانی کنید و ببیند که چگونه می‌توانیدبه‌راحتی در قلب آن‌ها جای بگیرید.

 

۴- با شنونده همدل شوید

در اولین جملاتی که بیان می‌کنید با گروهی که مخاطب شما هستند، ارتباط مستقیم برقرار کنید برای مثال:

برای خوشامدی که به من گفتید، صمیمانه سپاسگذارم.

راه دیگر استفاده از نام مخاطبان است این سبب می‌شود که دوستی صمیمانه‌ای نسبت به سخنران در دل احساس کنند.به‌جای ضمیر شما از ضمیر ما استفاده کنید. چرا که سبب می‌شود توجه مخاطب به صحبت‌های شما جلب شود.

از ضمیر تو استفاده نکنید که سبب دوری مخاطباناز شما می‌گردد و مخاطبان احساس حقارت می‌کنند. همچنین از ضمیر ما به‌جای من استفاده کنید.

مثلا همه ما می‌خواهیم که در جلوی یک جمع بسیار زیاد، به‌خوبی و اعتمادبه‌نفس و تسلط صحبت کنیم. این‌طور نیست؟

 

۵- مخاطبان را در صحبت‌های خود شریک کنید.

مشارکت مخاطبان در سخنرانی بسیار تأثیرگذار می‌باشد.مثلاً برای بیان یک کار عملی از مخاطبان دعوت کنید که بر روی سن بیایند و قسمتی از کار سخنرانی شما را انجام داده و کامل کنید. این‌گونه مخاطبان خود را در میدان سخنرانی می‌دانند و اگر یکی از آن‌ها بر روی سن بیاید کاملاً به آن مخاطب و شما  توجه می‌کنند.

قرار نیست که در سخنرانی، شما یک‌طرفه صحبت کنید و متکلم‌وحده باشید! شما باید توجه مخاطب را جلب کرده و کاری کنید که او با شما در امر سخنرانی شریک شود. با سؤال پرسیدن سبب می‌شویم تا طرف مقابل شروع به صحبت کرده و عقاید خود را بیان نماید.

مشارکت شنونده در سخنرانی فراموش نشود.

۶- خود را هم‌ردیف با مخاطب قرار دهید.

بسیار مهم است که سخنران خود را در سطح مخاطبان قرار دهد و هم‌ردیف با آن‌ها باشد و صمیمیت زیادی با مخاطبان داشته باشد.

در سخنرانی باید تواضع، اعتماد و خیرخواهی را داشته باشیم. مخاطب وقتی می‌شنود که به عیوب خود معترف هستید به شما احترام می‌گذارد. البته به‌شرط آنکه تمام تلاش خود را برای ارائه مطالب خوب انجام دهید!

هرگز نباید بادانش زیاد و کلمات پیچیده، مخاطبان را گیج کرد. بلکه باید با همدلی و همفکری کامل، ذهن آن‌ها را روشن کرد. ما هم اگر بتوانیم این همدلی را در خود ایجاد و تقویت کنیم، کلید قفل دل مخاطبان را خواهیم یافت!