شادروان ملک الشعرای بهار – در کتاب سبک شناسی – ضعف نحوه سخن گویی ما را امری کلی دانست و از ضایع شدن آهنگ صدای ما و وجود الحان عاجزانه ، صوت‌های نازک و شکسته و بسته ، حروف جویده جویده، مظلومانه و حیلت گرانه در آن سخن گفت و از قول مردی فاضل نقل کرد که :

  مردم ما به جای سخن گفتن ، ناله می‌کنند !

 

بهار همگی مردم را دعوت کرد تا به ورزش صدا بپردازند و طریق سخن گفتن درست و فصیح را با آهنگی استوار،متین و جذاب بیاموزند .

فن بیان فقط به پرورش صدا وبیان وکار فنی وفیزیکی ختم نمی‌شود . بیان خوب ، با دانش ما از زبان و نیز با آگاهی ما   نسبت به آنچه که«بیانش می‌کنیم»ارتباطی تنگاتنگ دارد . صدا و بیان انسان محصول عوامل مختلف فیزیولوژیک ( مانند چگونگی اندام‌های تنفسی وگفتاری )، روانشناختی (مانند شخصیت ) واجتماعی (مانند آموزش و پرورش و پایگاه اجتماعی ) است .

از شاعر و اندیشمند بزرگ ما سعدی شیرازی :

                        تا مرد سخن نگفته باشد                                       عیب وهنرش نهفته باشد

این نحوه گفتار بصورت بریده بریده و یا یکنواخت و حتی تو دماغی، بسیار در انتقال مفاهیم و ارتباطات معمولا مشکلات اساسی را ایجاد می کند.

در این حالت ها انتقال پیام بسیار مشکل و سخن است و مخاطب براحتی متوجه نمی شود که سخنران در حال بیان چه چیزی است و سبب سوء برداشت هایی می گردد که بعضا سبب درگیری و دشمنی افراد می گردد!

برای حل این موضوع در کل باید بتوانیم دهان خود را موقع تلفظ کلمات بخوبی باز و بسته کنیم تا صدای ما یکنواخت نگرددو دهان را باید بتوانیم بصورت افقی و عمودی و حالت غنچه در بیاوریم تا براحتی بتوان کلمات را ادا کرده و مخاطب هم متوجه گردد.

در زیر راهکارهایی ساده را برای باز و بسته شدن دهان ارائه شده است که می تواند بسیار مفید و کاربردی باشد:

چند راهکار وجود دارد :

۱- باید تا می توانیم در صحبت های عادی خود انرژی صرف کرده و کلمات را بخوبی ادا کنیم و دهان را بیش از حد باز کنیم:

در هنگامی که می خواهیم با کسی صحبت کنیم یا وقتی قرار است که برای کارهای خود برنامه ریزی کنیم می توانیم برنامه کاری خود را برای خود بلند و با انرژی تمام بخوانیم.

۲- کتاب خوانی با صدای بلند:

می توانیم هنگامی که تنها هستیم کتاب را با صدای بلند بخوانیم و دهان را بخوبی باز و بسته کنیم.

۳- تمرین خودکار :

خودکاری را از انتهای خود وارد دهان کرده و شروع با صحبت کردن در مورد یک موضوعی می کنیم بگونه ای صحبت می کنیم که دهان را خوب باز وبسته کرده تا در حالت عادی این حالت نسبتا حفظ شود.

با انجام فعالیت های بالا براحتی می توانیم در طول زمان، بیان و وضوح آن را بهتر و بهتر کنیم.

علاوه بر نحوه تلفظ و وضوح کلمات، مواقعی پیش می آید که ما در هنگام سخنرانی، شروع به استتفاده از جا پر کن ها می کنیم و این بدین دلیل است که می خواهیم جملات و بیان ما ناقص نباشد و بهرحال چیزی برای گفتن داشته باشیم!

در اینجا به بررسی نمونه ای از جا پرکن ها پرداخته شده و نحوه اصلاح آن نیز بیان شده است.

بررسی جا پرکن ها :

جا پرکن ها به حروف یا کلماتی گفته می شود که وقتی کلمه ای را برای کامل کردن جمله نداریم از آنها استفاده می شود.

مثلا بارها برای همه ما پیش آمده که از  اِ  اِ  اِ  در میان جملات استفاده می شود

با کلماتی مانند فی المثل ، در واقع، اصطلاحا و … را دربین جمله خود بیان می کنیم تا در آن زمان کلمه مناسب راپیدا کنیم.

حال چکار کنیم که از شر اِ  اِ  اِ   گفتن یا گفتن کلمات دیگر در جملات خود جلوگیری کنیم.

۱تنبیه کردن

هنگامی که در تمرین های خود اِ  اِ  اِ  گفتیم کشی را در دست بسته و محکم بکشیم تا مغز ما ( قسمت ناخودآگاه مغز ما)  درد آن را درک کرده و بداند که با گفتن اِ  اِ  اِ   متحمل در د می گردد!

۲سکوت

هنگامی که می خواهیم از پر کن ها استفاده کنیم کمی سکوت کرده تا هم از گفتن آنها خودداری شود و هم مخاطبان احساس اقتدار درکلمات ما کنند.

۴تبدیل اِ  به اُ :

هنگامی که می خواهیم اِ  اِ  اِ  بگویم آن را تبدیل به اُ کنیم تا صحبت های ما بهتر هم باشد.

امیدوارم که با استفاده از این تکنیک های ساده و روان، بیان شما و وضوح آن برای مخاطبان شما بسیار زیبا و گویا و جذاب شود.

 

به اشتراک گذاری با دوستان